Archive for ‘Studie’

January 16, 2011

Sydney

by Simeon Visser

Mijn laatste bericht vanuit Australië! Overmorgen vlieg ik naar Singapore om daar drie weken te verblijven. Ik heb al allerlei tips ontvangen om Singapore te verkennen en begin februari is het daar ook Chinees Nieuwjaar dus er is genoeg te zien! Ik heb de afgelopen 10 dagen doorgebracht in Sydney wat natuurlijk vooral bekend is om het Sydney Opera House en de Sydney Harbour Bridge. Ik heb hier rondgekeken en naast deze bekende plekken ben ik naar Sydney Wildlife World geweest (waar ook grote LEGO figuren stonden), ik ben naar het IMAX theater geweest (het grootste IMAX scherm ter wereld!) en ik heb een ritje met de monorail gemaakt.

Verder ben ik naar de Chinese tuin geweest en naar het bekende Bondi Beach wat niet ver van de stad is. Op de Sydney Harbour Bridge kun je ook naar boven in één van de torentjes om daar meer info over de brug te zien te krijgen en om rond te kijken over de stad. Ik ben ook met de ferry naar Manly geweest wat een buitenwijk van Sydney is. Je hebt daar onder andere Manly Beach, eveneens een strand – Sydney staat ook bekend om haar stranden.

Ook heb ik een rondleiding gedaan in het Sydney Opera House waar ze niet 1 maar 5 zalen hebben voor concerten en musicals. Ik heb de grootste zaal kunnen zien evenals een kleinere zaal. Foto’s maken was niet toegestaan want de zalen zijn vrijwel altijd in gebruik dus i.v.m. copyright van de voorstellingen enzo, je kent het wel. Maar toch leuk het gebouw van binnen gezien te hebben. Wisten jullie dat het gebouw allerlei ontwerpelementen heeft uit de scheepvaart of dat de kleur van het dak zich aanpast aan de omgeving (wit, grijs, gekleurd, etc)? De architect Jørn Utzon uit Denemarken heeft ook nooit het voltooide gebouw gezien omdat het bouwen van het Opera Housa nogal lang duurde en controversieel was. Hij heeft toen het land verlaten.

Mijn camera is ook niet meer wat het geweest is. De foto’s van Sydney staan wel online maar omdat het jaartal van de foto’s 2007 is, staan ze achteraan en niet vooraan. Blijkbaar begrijpt mijn camera het jaar 2011 niet. Ook is het scherm beschadigd van een keer in een attractie in Kopenhagen dus het scherm heeft talloze dode pixels. Ik neem deze camera nog mee naar Singapore maar waarschijnlijk is dat de laatste keer dat ik deze camera gebruik. Hij heeft goed dienst gedaan maar het wordt tijd voor een nieuwe en betere camera.

Tot slot nog nieuws over mijn afstudeerwerk: de publicatie van acht pagina’s die we ingestuurd hadden naar een conferentie is geaccepteerd! Ik moet nu een versie van twee pagina’s schrijven want men wilde alleen een verkorte versie van het werk publiceren. Men vond het werk wel relevant maar gezien de omstandigheden is het nog niet zo degelijk als onderzoek waar langer aan gewerkt is. In twee pagina’s kun je minder vertellen dan in acht pagina’s dus veel details zullen verloren gaan maar niet getreurd: mijn begeleiders gaan een versie van zes pagina’s schrijven voor een andere conferentie. De publicatie die al geschreven is wordt dus twee pagina’s ingekort maar het merendeel van het werk blijft behouden.

Uiteindelijk zullen er dus twee publicaties zijn voor twee conferenties met in totaal acht pagina’s. Het schrijven van een publicatie met acht pagina’s was al moeilijk genoeg maar nu moeten we twee ingekorte versies maken zonder in te leveren aan kwaliteit en inhoud. Niet eenvoudig maar uiteindelijk hou ik hier dus twee publicaties en mijn afstudeerscriptie (moet ook nog geschreven worden…..) aan over.

Advertisements
October 18, 2010

De laatste maand …

by Simeon Visser

… als student. De zes maanden voor het project zitten er bijna op en het project is ook zo goed als voorbij. Ik heb vandaag mijn afsluitende presentatie gegeven en we hebben in de laatste paar weken hard gewerkt aan het schrijven van een publicatie. De inhoud is grotendeels door mij geschreven en mijn begeleiders hebben geholpen om het te structureren en wetenschappelijk op te schrijven. Deze publicatie hebben we ingestuurd naar een grote conferentie op dit vakgebied en we krijgen dit jaar nog te horen of de publicatie wordt geaccepteerd. Aangezien er honderden publicaties worden ingestuurd, is de kans op acceptie niet gegarandeerd. Het hangt dus van de ‘collegiale toetsing‘ af, ook omdat bewijzen ontbreken dat mijn werk doet wat het moet doen. We hebben het geëvalueerd op kleine voorbeelden maar er is geen garantie dat het systeem optimaal functioneert. Na mijn presentatie werd er een kritische noot geplaatst bij een bepaald gedeelte wat inderdaad voor verbetering vatbaar was. We hebben ons vooral gericht op het formuleren en representeren van het probleem en in mindere mate nog op het oplossen van het probleem.

Hoe dan ook ben ik er wel trots op want het is nu een geschreven overzicht van wat ik tijdens mijn verblijf in Melbourne gedaan heb dus dat is handig als ik straks mijn scriptie moet schrijven. Het werk is zeker goed genoeg voor een zogeheten workshop-publicatie waar andere eisen gesteld worden of voor een andere conferentie. De inhoud is vrijwel helemaal in de tweede helft van mijn verblijf ontwikkeld dus in dat opzicht is het nog een wonder dat de publicatie in 2.5 weken uit de grond is gestampt.

Laat ik eens kort uit de doeken doen waar het werk over gaat want het is niet meer het project zoals ik dat beschreef maanden geleden. Het gaat nu over de voorkeuren van een gebruiker in intelligente software. Stel je hebt een intelligent systeem dat voor je een vakantie kan boeken met accommodatie en vervoer naar de bestemming. Als je verder niks vertelt aan het systeem, zal het zomaar iets voor je boeken: een backpacker-accommodatie of een hotel maakt dan niet uit. Maar als gebruiker heb je vaak voorkeuren over wat voor soort vakantie je wilt. Mijn werk gaat over het formuleren van je voorkeuren en de intelligente software zodanig aanpassen dat aan je voorkeuren wordt voldaan. Er zijn twee momenten waar je echt moet kiezen: ga je voor optie A of optie B als je iets wilt (zoals het vliegtuig versus de trein) en de volgorde waarin je dingen doet: ga je eerst de accommodatie boeken en daarna het vervoer of andersom? Dit zijn de momenten waarin ik de voorkeuren van de gebruiker benut om de keuzes te beïnvloeden. Oh, en het systeem moet algemeen genoeg zijn om ook te werken voor allerlei andere toepassingen, zoals het automatisch beheren van een chemische fabriek, dus niet alleen kleine voorbeelden als een vakantieplanner.

Werkt dit? Ja, op de voorbeelden waarop we het getest hebben maar er is veel meer werk nodig om zinnige uitspraken over het functioneren van het systeem te doen. Je zou in feite een wiskundig bewijs willen waaruit blijkt dat het systeem onder bepaalde aannames de optimale keuzes maakt of een optimaal resultaat bereikt. Maar goed, dat zijn allemaal dingen die in de toekomst gedaan mogen worden, door iemand anders of mogelijk door mijzelf. We hebben het er namelijk ook over gehad om promotieonderzoek te doen bij hen maar daarvan is nog niks zeker. Het is nu gewoon een optie voor wat ik na het behalen van mijn mastergraad zou kunnen doen. Aan de andere kant denken mijn begeleiders wel dat ik het zou kunnen en in technische studies is de titel PhD vaak een vereiste als je hogerop wilt komen in bedrijven als Google en Microsoft. Tot slot is een PhD noodzakelijk voor een academische carrière.

Maar dat is allemaal toekomst (misschien), de planning is nu om ons eerst eens te vermaken als toerist in Australië. Ik heb net het omboeken van mijn vlucht betaald en ik ga binnenkort het toeristenvisum aanvragen. Dat kan niet eerder want het project moet geheel afgerond zijn voordat dat mogelijk is. Daarna kunnen ze het visum naar alle waarschijnlijkheid direct verstrekken want een EU-paspoort en alle benodigde documenten erbij zijn geen moeilijke gevalletjes. Het vorige visum wordt dan ingetrokken en daarna verblijf ik als toerist. Het duurt nog even voor ik terug in Nederland ben maar het grootste deel van mijn tijd zit er hier wel op.

Beide Nederlanders in de accommodatie vertrekken deze maand dus we hebben op 21 oktober een Nederlands afscheidsfeestje met Nederlandse muziek, pannekoeken en Nederlands snoepgoed. Ik ben afgelopen zaterdag naar The Dutch Shop in het oosten van Melbourne geweest om allerlei dingetjes te halen, zoals kokindjes, tumtummetjes, speculaas, stroopwafels en ontbijtkoek (voor het koekhappen, haha!). De dress code is oranje natuurlijk. De extra zak kokindjes viel niet zo in de smaak bij sommige aziatische smaakpapillen dus die hebben we maar zelf opgegeten.. misschien dat de anderen in het huis het wel lekker vinden. De winkel zelf heeft de grootte van een huiskamer en er staat van alles: vele soorten drop, hagelslag, de groenten van HAK en frikandellen en kaas. Dan de muziek: Hazes, Joling, u kent het wel, alles om den Hollandsche sfeer erin te brengen! Ook een handige plek waar je wat Nederlandse geschenken zou kunnen oppikken, zoals klompen en blikken in Delfts Blauw.

August 31, 2010

Ni hao! Yum cha?

by Simeon Visser

Zo, hier is weer een blogpost uit het verre Australië. Het gaat z’n gangetje met allerlei kleine dingetjes hier en daar, zoals yum cha in Chinatown, naar de film Salt in Melbourne Central geweest en de laatste tijd ook gezamelijk het bekijken van de serie Battlestar Galactica op volgorde. Gisteren ook nog wezen hardlopen met een officier van het Singaporese leger, daarbij verdwijnt mijn conditie in het niet.

Bij yum cha krijg je Chinese thee en komen ze voortdurend langs met kleine schaaltjes en bakjes met dim sum hapjes. Uiteraard wordt dit met eetstokjes geconsumeerd dus het scheelt dat ik daarmee nu overweg kan. In sommige restaurants krijg je standaard niet eens mes en vork maar ijzeren eetstokjes. Ik heb laatst eens een rondje door de buurt gelopen en we hebben niet alleen Chinees maar ook Lebanees, Koreaans en Maleisisch.

Verder ben ik ook verhuist naar een andere kamer binnen de accommodatie; niet omdat ik dat zo nodig wou maar dit kwam beter uit i.v.m. nieuwe bewoners. Deze nieuwe kamer wordt wel eens tropisch heet doordat de kamer zich bevindt aan het begin van de warmtecirculatie door het huis.

Ander nieuws is dat het internet geüpgrade is: ik heb nu 12 GB per maand gedurende de dag en 12 GB per maand gedurende de nacht dus 24 GB in totaal. Dat is dus ruwweg 800 MB per etmaal, een stuk beter dan de 200 MB voorheen. In Nederland let je er niet zo op maar vooral het bekijken van filmpjes op YouTube hakt erin. Ik was al filmpjes aan het opslaan om ze offline te kunnen bekijken maar dat zal nu niet meer nodig zijn denk ik.

Morgen nog een extra bespreking met mijn begeleiders om het voorbeeld dat ik vandaag gemaakt heb te bespreken. Zeker binnen de informatica is het belangrijk dat je de relevantie van je technologieën kunt aantonen en dat ze ook echt werken. Het is heel gemakkelijk om theoretische techniekjes te bedenken die in de praktijk toch niet blijken te werken dus als je, aan de hand van een concreet voorbeeld, kunt laten zien dat het echt werkt, dan maakt dat je werk een stuk overtuigender.

Ons uitstapje naar Ballarat zijn we al weken mee aan het schuiven maar het gaat er nu toch van komen – het staat nu gepland voor het komende weekend. Ze hebben daar een wildpark waar Australische dieren los rondlopen dus dat mogen we niet missen. Ook enkele andere bewoners alhier zijn vrij recent gearriveerd dus we hebben genoeg geïnteresseerden.

Tot slot is er nu een tweede Nederlander in de accommodatie! Ze is 27 en ze doet promotieonderzoek op het gebied van schizofrenie. Ik kan weer eens mijn Nederlands oefenen haha! Ze zal het huis net als ik ook rond eind oktober / begin november verlaten dus misschien kunnen we nog een Nederlands afscheidsfeest houden.

August 5, 2010

Drie maanden in Melbourne

by Simeon Visser

Ik ben nu iets meer dan drie maanden in Melbourne en dat is ook de helft van mijn afstudeerproject. Het lijkt me dus een goed moment om even terug te kijken naar de afgelopen tijd: wat is er zoal gebeurd en wat gaat er nog gebeuren? Kort samengevat kan ik zeggen dat het een goede beslissing was om het afstuderen hier te doen. Overigens is dit niet de helft van mijn verblijf, ik ga proberen langer te blijven als toerist.

De trouwe lezers (plaats een reactie!) hebben natuurlijk al gelezen dat er allerlei dingen gebeurd en gedaan zijn: de toeristische plekken van Melbourne hebben we wel gezien, we hebben hier en daar van een drankje genoten en gezamenlijk gedineerd in restaurants in verscheidene voorsteden / buitenwijken van Melbourne. Enkele plekken buiten Melbourne, zoals Ballarat en de Great Ocean Road, staan nog op de agenda. In mijn afstudeerproject heb ik nu een computerprogramma waarin in mijn ideeën kan testen. In de komende drie maanden ga ik dit systeem uitbreiden en verfijnen zodat ik kan zien of het echt werkt; ik zou dan genoeg moeten hebben om over te schrijven in mijn scriptie.

Aanvankelijk denk je dat het leven zich in het stadscentrum van Melbourne afspeelt en dat mensen daarbuiten wonen omdat er simpelweg omdat ze niet allemaal daar kunnen wonen. Maar sommige buitenwijken en straten hebben ook een eigen sfeer opgebouwd. Wil je Italiaans eten dan kun je naar Lygon Street, wil je naar een studentenkroeg dan kun je naar St. Kilda, wil je winkelen dan kun je naar Chapel Street. Na drie maanden in Melbourne gewoond te hebben, weet je ook de eettentjes en snacktentjes te vinden: Aziatische snacks (spring rolls, dim sims, …) gewoon op je looproute naar de trein, ijsjes bij die ene tent op de hoek en milkshakes bij de donutzaak in Melbourne Central.

Wil je meer keuze dan wat het RMIT Cafeteria biedt? Even naar buiten en de straat over naar het food court van Melbourne Central waar ze hetzelfde hebben evenals Oporto (Portugees fastfood, beetje zoals Nando’s), Japans eten (Okonomiyaki als lunch…) en Macca’s (Australische bijnaam voor McDonald’s). Geen nood, daar komen we niet zo vaak maar er is keuze te over: maak je een lunchpakketje of haal je een bordje Aziatisch eten (rijst/noodles + keuze uit van alles)?

Laten we eerlijk zijn: ik kan hier een lofzang houden over mijn verblijf in het buitenland maar daar lezen jullie deze blog niet voor. Een tijdje in het buitenland wonen, geeft allerlei mogelijkheden voor persoonlijke groei maar dat gaat niet altijd gladjes. Met name de eerste paar weken, laten we zeggen de eerste maand, is het zwaarst: je kent niemand, je kunt amper meer koken dan het bakken van een ei en de jet lag weegt op je schouders. Het kost tijd om mensen te leren kennen en om aansluiting te vinden bij enkele groepen.

Het voordeel van huisgenoten is dat je automatisch een groep hebt die elkaar kent en via via breidt de groep kennissen zich uit naar de vrienden van de vrienden, etc. Enkelen hebben het huis ook verlaten en daar komen anderen weer voor in de plaats: iemand weer terug naar Canada, twee Mexicanen die hier zeer kort hebben verbleven om te verhuizen naar de stad en sinds kort, een piloot in opleiding uit Kenia. Een week geleden ook nog twee Nederlandse studenten ontmoet in de trein.. ze wonen een halte verderop. We hebben samen geluncht en telefoonnummers uitgewisseld en we zien wel wat er van komt.

Ik merk wel dat van het één vaak het ander komt. Een huisgenoot had een kennis uitgenodigd om bij ons in de accommodatie te eten… je praat wat met elkaar, die persoon organiseert een trip naar de sneeuw en via via kun je zo mee gaan skieën. Na afloop zaten er krasjes op de gehuurde auto (niemand weet hoe) maar ok, we splitsen het bedrag dat betaald moet worden en als dank wordt er een gezamenlijk etentje georganiseerd (Singaporees eten). Je leert de andere mensen van de sneeuwtrip beter kennen (zoals je op de foto’s kunt zien heb ik alleen met 1 ander meisje geskied want wij volgden lessen in het beginnersgebied) en dan krijg je een berichtje of je naar een BBQ wilt die ze organiseren. Prima, dat gaat wel goed zo. Als tegenprestatie heb ik voorgesteld om een dagtripje te doen naar Ballarat dus afwachten hoe dat gaat.. beetje uitzoeken hoe je er kunt komen enzo.

Andere dingetjes zijn tegenvallende kookresultaten (zo moet het dus niet) en het uitproberen van een drankje waar toch echt 30% alcohol inzit (Southern Comfort, zeker een aanrader maar de dag erna helaas geen Ballmer peak… – ik begrijp nu ook je opmerking over Malibu, Ronny: het drinkt makkelijk weg maar ondertussen…). Toch heb ik dit alles liever dan dat ik mijn afstuderen thuis had gedaan.

June 5, 2010

Feestje!

by Simeon Visser

If you don’t go after what you want, you’ll never have it.
If you don’t ask, the answer is always no.
If you don’t step forward, you’re always in the same place.

Dit keer geen verslag van toeristische attracties maar gewoon een algemeen bericht van de afgelopen tijd. Ik ben nu iets meer dan een maand in Melbourne en het dagelijks leven heeft nog steeds de afwisselendheid als toen ik arriveerde. Ik leer mijn huisgenoten beter kennen en dat uit zich ook in naar de film, feestjes hier en daar (verkleed als piraat naartoe!), een avondje bowlen, etc. Tot nu toe twee keer in deze gelegenheid geweest en hoewel het (nog?) niet mijn natuurlijke habitat is, begin ik wel beter te begrijpen wat het leuk maakt 🙂 Via een huisgenoot kwam ik ook terecht op een verkleed verjaardagsfeest van iemand waar het feest ook losbarstte… mede dankzij de party bowl: geen glas maar een fruitschaal en dan al de drank die je kunt vinden erin! Haha, dat hebben we geweten ook – het is totaal niet bij te houden of je te veel ophebt want het kan alles zijn. Het is een geluk dat mijn huisgenoot mij had om thuis te komen 😀

Verder heb ik nu 7 pagina’s met technieken en formele notatie (en een heel schrift vol met aantekeningen) wat zeker 15 pagina’s in de scriptie zal zijn; als ik op dit tempo doorga, zal er wel genoeg zijn om over te schrijven in de hele sciptie. Elke maandag bespreken we de voortgang en de inhoud van het project; op maandag zal ik dus horen of het werk enigzins in orde is. In het kort zijn het technieken om de intelligente software de taken uit te laten voeren op een manier die de gebruiker behaagt. Er zijn meerdere wegen naar Rome maar niet alle wegen hebben hetzelfde uitzicht, zullen we maar zeggen. Je kunt een taak uitvoeren op een manier die langzaam is en veel geld kost maar het zou mooi zijn als je software ook begreep dat ie het snel en goedkoop moest doen.

Voor degenen die op Facebook zitten: ik heb nu ook een account en ik heb sommigen al gezien – voeg me gewoon toe als je wilt 🙂 Tot slot: in de komende maand gaat er iets gebeuren op deze pagina.

May 7, 2010

Aan de slag op de universiteit

by Simeon Visser

Laten we niet vergeten waarvoor ik hier gekomen ben. Ik heb afgelopen maandag het eerste gesprek gehad over mijn afstudeerproject met mijn begeleiders: John Thangarajah en James Harland. Beetje onwennig zo’n gesprek want het project moet nog vorm krijgen en zij hebben beter zicht erop hoe dat zoal gaat. De rest van de week heb ik geprobeerd mij in te lezen en het project op gang te brengen.

Daar komt bij dat er dingetjes geregeld moesten worden zoals instellingen op de computer (al het externe internetverkeer vanuit RMIT verloopt via een proxy) en toegang krijgen tot een printer op het netwerk (dat heeft meerdere dagen geduurd). Publicaties lezen vanaf het scherm is niet echt prettig. Ze hebben een helpdesk die je kunt bellen en voor elke keer dat je contact met ze opneemt, maken ze een verslagje (“incident”) aan in een intern computersysteem.. ik heb er nu al vijf te pakken want ook als je belt over een eerder gesprek dan wordt er nieuwe aangemaakt. Je kunt ook zien wie er betrokken zijn geweest bij het oplossen van je vraag.. als een hete aardappel wordt je vraag doorgespeeld naar degene die ‘m uiteindelijk kan beantwoorden/oplossen.

Leuk detail: ze hebben voor mij geen student account maar een staff account aangemaakt dus ik ben in dat opzicht een personeelslid. Ik kreeg ook al een mailtje of ik een onderzoek wou invullen over tevredenheid onder RMIT personeelsleden… laten we dat maar niet doen. Ik sta nu ook op de RMIT website als personeelslid! En niet zo maar een personeelslid, gelijk Consultant, nice! Ik ben hier nog maar net en ze kunnen al iets van mij leren, heh. Het zal eerder omgekeerd zijn.

De komende tijd zal ik met James overleggen want John is naar de AAMAS 2010 in Toronto, de grootste conferentie op dit gebied. Frank Dignum, mijn begeleider van de Universiteit Utrecht, zal daar ook zijn dus ze kunnen gelijk bijpraten over mijn project.. dat bleek nodig want in het eerste gesprek kwamen we er achter dat het op RMIT University anders verloopt dan bij de UU. Een master’s degree wordt hier afgesloten met een onderzoek dat extern beoordeeld wordt en dat vereist een andere aanpak (lees: schrijfstijl) dan wat van mij verlangd wordt. Als een externe commissie het beoordeelt moet je erorm defensief schrijven want je kunt je niet verdedigen. Dat neemt niet weg dat er correct wetenschappelijk Engels van mij wordt verwacht.

De foto’s hierboven (er staan er meer bij de andere foto’s) zijn van de Intelligent Systems group bij RMIT University. Ik zit in gebouw 14, verdieping 8, kantoor 12 bij de postgraduate students… dit is op het eind van Swanston Street bij de City Baths (voor degenen die het Google Maps Street View willen bekijken). Op de meest linkerfoto staat het centrale gedeelte, hier worden presentaties en bijeenkomsten gehouden en elke vrijdag worden er hapjes gebracht door een cateringbedrijf om hier te nuttigen. Hier zitten ook vaak mensen die wat willen bespreken of een vergadering willen houden.. iedereen kan dan meeluisteren. Ikzelf zit bij de postgraduate students, dat is in het witte hok achter het groene bord. Op de middelste foto staat mijn werkplek en op de rechterfoto is een zitplek te zien waar meegebrachte lunch genuttigd kan worden (geen kantine, wel koffieautomaten enzo).

Over het leven in een grote stad kan ik een andere keer wel wat typen maar het bevalt me wel kan ik nu al zeggen.

May 2, 2010

Nog niet ingeburgerde toerist

by Simeon Visser

In deze eerste paar dagen is er al vrij veel gebeurd: op vrijdag heb ik mijn beide begeleiders ontmoet, op zaterdagavond ben ik met enkele medebewoners naar de film Iron Man 2 geweest en de rest van de tijd heb ik de toerist uitgehangen in de stad. De foto’s daarvan staan online.

Mijn beide begeleiders heb ik ontmoet na de Agents-VIC bijeenkomst die elke twee maanden gehouden wordt in Melbourne over software-agenten. Ze waren best aardig en we hebben wat formaliteiten besproken zoals toegang tot de computersystemen. De eerstvolgende afspraak is op maandag waarbij we het project zelf gaan bespreken. Ook gaan we wekelijks samenkomen (met tenminste 1 van hen beide, i.v.m. bezoeken van conferenties) om telkens de afgelopen en komende week te bespreken. Daar ben ik wel tevreden mee: er zit structuur in en altijd een vinger aan de pols of het nog de goede kant op gaat.

Allereerst een paar dingen die opvallen. Voor degenen die het nog niet weten: men rijdt hier aan de linkerkant van de weg en dat werkt zich op alle vlakken door. Als voetganger loop je ook aan de linkerkant en de roltrap omhoog staat ook aan de linkerkant (en je staat daar ook weer netjes aan de linkerkant). Dat went allemaal vrij gauw alleen bij het oversteken op drukke kruispunten is het nog actief nadenken waar de auto’s vandaan kunnen komen. Ik kreeg ook een keer commentaar van een oudere dame toen ik haar gedachteloos aan de rechterkant wilde passeren. Je loopt dan naar elkaar toe zonder te passeren: de toegemoetkomende persoon wil links passeren en jijzelf rechts… We wonen nu immers hier dus ik zal op dit gebied wel inburgeren.

Met name in het stadscentrum lopen enorm veel mensen met een Aziatisch uiterlijk. Het is opvallend veel. Ik schat dat wel de helft Aziatische oorsprongen heeft. Niet alleen is de bevolking van Melbourne vanuit de hele wereld afkomstig maar, gezien de geografische ligging, zijn het ook veel toeristen en internationale studenten uit Azië. Ik heb ook eens gelezen dat Europese smileys meer gebruik maken van de mond en Aziatische smileys meer van de ogen. Het grappige is dat het ook in het echt klopt: als een Aziatisch uitziend iemand lacht, dan lijkt het inderdaad op ^.^

In een gesprek met iemand die hier al langer woont, werd ik er op geattendeerd dat ik skateboardende jongelui wel vaker zou zien. Dat blijkt te kloppen want je ziet het vrij vaak. Het komt zelfs dermate vaak voor dat er ook verbodsborden voor bestaan. Deze is te zien bij Southern Cross Station:

Ik liep gisteren door de stad en de hele tijd zag ik groepjes mensen die verkleed waren als zombie: bebloede gezichten en kleding, etc. Dat ging zo de hele dag door en het is nog lang geen Halloween dus wat zou het kunnen zijn? Ik heb het net even opgezocht: gisteren op 1 mei was de Melbourne Zombie Shuffle 2010! Een wandeltocht waarbij je als zombie verkleed gaat. Er was ook een vage gast die bij het wegrijden van mijn trein op de ramen begon te slaan maar die was denk ik gewoon stoned, geen zombie.

January 18, 2010

Welkom op dit blog!

by Simeon Visser

Welkom op dit blog van Simeon Visser! Ik ga naar Melbourne, Australië om daar af te studeren voor mijn masterprogramma Agent Technology aan de Universiteit Utrecht. Momenteel ben ik druk bezig met het voorbereiden, zoals het visum en alles op orde krijgen bij de Dienst Uitvoering Onderwijs (voorheen de welbekende IB-groep). Vandaag heb ik de papieren voor de visumaanvraag op de post gedaan dus nu maar afwachten hoe lang het duurt.

Op dit blog zal ik het thuisfront op de hoogte houden van mijn verblijf aldaar. De mogelijkheid om in het buitenland af te studeren kwam ter sprake tijdens het vak Games & Agents. Via de docent, Frank Dignum, ben ik in contact gekomen met RMIT University in Melbourne. Hij is nu ook mijn afstudeerbegeleider van de Universiteit Utrecht. Mijn dagelijkse begeleiders aan RMIT University zijn John Thangarajah en James Harland, beiden van de RMIT Agents Group.

Het onderwerp van mijn afstuderen zal ik een andere keer toelichten maar in het kort komt het neer op het volgende: een agent (voor niet-ingewijden: intelligente software die zelfstandig dingen uitvoert) heeft doelen die hij wil bereiken (bijvoorbeeld een vliegticket kopen) maar het kan door omstandigheden nodig zijn om deze doelen uit te stellen (bijvoorbeeld te weinig geld voor een vliegticket). De agent kan dan besluiten om tijdelijk of permanent te stoppen met het proberen te bereiken van dit doel (bijvoorbeeld wachten tot je weer genoeg geld hebt). De vraag is nu hoe de agent dit het beste kan doen: het is namelijk niet gegarandeerd dat als je nu je werkzaamheden even stillegt dat je ze later weer gemakkelijk kunt oppakken; dat kan tijd en moeite kosten. Ook zou de agent hier van te voren al over kunnen redeneren bij het maken van deze keuzes: wel of niet pauzeren/afbreken?

%d bloggers like this: