Archive for ‘Eten’

February 8, 2011

Singapore

by Simeon Visser
Alle foto’s uit Singapore zijn te vinden in dit album.

Met nog een paar uur te gaan voor de terugvlucht naar Nederland schrijf ik deze blogpost over Singapore. Ik heb hier zo’n drie weken kunnen verblijven – met een midweekje in Kuala Lumpur, Maleisië, en ik heb in die tijd veel gezien en gegeten. Singapore is niet zo heel groot dus na een tijdje heb je het wel gezien en dan is de voornaamste bezigheid het uitproberen van de lokale cuisine. Ik heb verbleven in het huis van een huisgenoot uit Melbourne en haar vader heeft me allerlei lokale gerechten gepresenteerd om uit te proberen. De meeste toeristen zullen alleen in de stad rondkijken en niet zo gauw naar de lokale eettentjes gaan. Daar serveren ze toch heel ander eten wat goedkoper is en “Aziatischer” zullen we maar zeggen. In de stad is er ook genoeg te krijgen, daar hoeft de gemiddelde toerist zich geen zorgen over te maken, maar het is toch anders.

Singapore is een land maar ook een stad en het hele land is stedelijk gebied (op een paar plekken na). Er wonen wel miljoenen mensen dus veel mensen wonen in flats en hoogbouw, dat is op de overzichtsfoto’s goed te zien. Je kunt heel gemakkelijk rondreizen met de MRT, een trein/metro-systeem door het hele land en je kunt een digitale kaart kopen die je kunt opladen. Een OV-chipkaart maar dan niet gehackt. Wat vooral opvalt is dat er overal bordjes staan die je vertellen wat je niet mag doen. Zo mag je niet eten en drinken in de trein (ook geen kauwgum) en roken mag ook niet maar er zijn ook bordjes die vertellen dat je niet mag zitten op de roltrap (lijkt me logisch) of dat je mensen eerst moet laten uitstappen voordat je de trein instapt (zou ook logisch moeten zijn…). Dat is ook de cultuur hier: iedereen is het met de overheid eens en de overheid vertelt hen wat ze wel en niet mogen doen.

De timing van mijn bezoek was erg goed (puur geluk) want er was zowel het Hinduïstische Thaipusam-festival en het Chinese Nieuwjaar tijdens mijn verblijf. In beide gevallen was ik in Singapore, hoewel ik bij de Batu Caves in Kuala Lumpur ook de rommel van het Thaipusam-festival daar heb gezien. Er zijn hier veel Boeddhistische en Hinduïstische tempels en het is niet zo moeilijk om ze van elkaar te onderscheiden. Boeddhistische tempels kennen veel rode kleuren terwijl Hinduïstische tempels rijkelijk versierd zijn met goden in een breed kleurenpalet. Het Thaipusam-festival vond plaats in Little India, een wijk in Singapore die zoals de naam al aangeeft lijkt op India. De grootste Boeddhistische tempel die ik bezocht heb staat in Chinatown, de Chinese wijk in Singapore. Hier zijn enkele foto’s van de Boeddhistische tempel en daarna de Hinduïstische tempel:

Dan nu nog enkele foto’s van de Chinese tuinen in Singapore. Er valt niet heel veel aan toe te voegen: de tuin kent allerlei Chinese vormen, planten en bebouwing:

Ik heb niet alle foto’s kunnen uploaden, de foto’s van de Singapore Zoo (+ Night Safari, maar daar geen foto’s van) en Sentosa volgen nog een keer. De foto’s van het Aziatische eten volgen ook nog!

February 3, 2011

Chinees Nieuwjaar 2011

by Simeon Visser

Het Jaar van het Konijn is vandaag op 3 februari 2011 begonnen! Ik heb het Chinese Nieuwjaar in Singapore kunnen meemaken met onder andere een avondmaaltijd op de avond ervoor (2 februari 2011) en na middernacht een bezoek aan een Boeddhistische tempel waar veel Chinezen bidden om geluk en voorspoed voor het nieuwe jaar.

Bij het diner komt de hele familie samen evenals gasten en vrienden. Bij de familie waar ik verbleef bestond het gezelschap uiteindelijk uit 10 personen, inclusief grootmoeder en tantes. Deze wonen overigens ook gewoon in hetzelfde huis want dat komt hier in Azië wel vaker voor. Het diner bestond uit twee gangen: een soort salade en een warme maaltijd waarbij je allerlei voedsel opwarmt in heet water.

Bij de salade werden allerlei wensen uitgesproken voor het nieuwe jaar (denk ik althans, het was in het Chinees dus dat kon ik niet volgen) terwijl de ingrediënten uit aparte bakjes over de salade worden gegooid (zie de foto, je ziet daar de salade en verscheidene bakjes). Vervolgens moet je het eten zo hoog mogelijk in de lucht gooien voor goed geluk. Hoe hoger hoe beter want dat brengt geluk. Niet heel eenvoudig om dat met eetstokjes te doen en daarna zijn ze ook glibberig wat eten lastiger maakt. Op zich kan ik er wel mee eten maar glibberige stokjes maken het een stuk moeilijker.

De gang erna heet “Steamboat” en het bestaat uit heel veel bakjes met voedsel, vooral zeevoedsel, bijvoorbeeld vis, inktvis en garnalen. Je doet deze in het hete water en je wacht totdat ze klaar zijn, een beetje zoals gourmetten dus. Ondertussen praat men over van alles en nog wat – het hoeft niet noodzakelijkerwijs over het nieuwe jaar te zijn. Op de foto’s hieronder zie je de bakjes met eten en de eetstokjes waarmee gegeten wordt. Het hete water heeft ook een smaakje dus je kunt dat ook eten als soep. Het wordt regelmatig weer bijgevuld zodat er genoeg heet water overblijft om het voedsel in te bereiden.


Na middernacht ging een deel van de familie naar een Boeddistische tempel (nabij Bugis station in Singapore) om daar te bidden. Ik was volgens mij de enige westerling dus wel een bijzondere belevenis om dat mee te maken. Er waren veel Chinezen die allemaal in de rij stonden om de tempel in te mogen. Je kunt stokjes kopen die je dan moet aansteken en daarmee ga je dan de tempel in. Ik heb dat zelf niet gedaan want de rituelen zijn mij allemaal niet bekend. Maar je kunt gewoon meelopen en foto’s maken. Voor je de tempel ingaat moet je bidden met de stokjes en je kunt dan de stokjes ergens neerzetten. Sommigen nemen de stokjes ook mee naar huis na het bezoek aan de tempel. Aangezien iedereen met die rokende stokjes staat, is de lucht behoorlijk vol met rook en het prikt ook in je ogen. Je moet er wat voor over hebben; de stokjes gaan de tempel niet in dus daar was de lucht wel ok.


In de tempel staat een beeld waar de mensen voor bidden voor het nieuwe jaar. Er is een gedeelte in de tempel waar je geknield kunt bidden – de schoenen moeten uit in dit gedeelte. Je kunt daarna een snoepje krijgen en daarna verlaat je de tempel. De hele nacht blijven er mensen komen naar de tempel totaan de volgende ochtend.

De dag erna, op de eerste dag van het nieuwe jaar, ga je naar familie om hen geluk te wensen. Ook worden er rode pakketjes uitgewisseld waarin geld zit. Dit brengt geluk voor zowel de ontvanger als de gever dus dat wordt veelvuldig gedaan. Ik heb er zelf ook een stuk of vijf ontvangen. De familie stelt het huis ook open voor anderen die dan kunnen langskomen. Voor de gasten moet je dan iets lekkers presenteren en je kunt mandarijnen met elkaar uitwisselen voor geluk. De mandarijnen symboliseren goed geluk en dat wens je een ander dan toe door ze aan elkaar te geven. Hieronder zie je allerlei dozen en bakjes met snoepjes die je aan de gasten kunt aanbieden:

De Chinezen gaan op 2 februari ook rond het middaguur naar huis om de avondmaaltijd te bereiden. Op 3 februari zijn de eettentjes en winkels nog steeds dicht omdat men het nieuwe jaar aan het vieren is. Veel winkels en eettentjes gaan pas na enkele dagen weer open. Ik was op 3 februari in een eetgelegenheid (een groot woord voor wat hier food courts, hawker centers of coffee shops worden genoemd) maar al de Chinese eettentjes waren dicht:

Je kunt dan nog wel eten maar alleen bij de eettentjes die door moslims worden gerund of andere achtergronden, zoals Indiërs. Geen Chinese eettentjes in ieder geval.

Ik heb de foto’s ook gerepareerd: de fotoalbums staan nu in de juiste volgorde, dus de nieuwste eerst, ook de foto’s uit Azië. Daarna volgen de foto’s uit Sydney en daarna uit de rest van Australië en Nieuw-Zeeland.

August 31, 2010

Ni hao! Yum cha?

by Simeon Visser

Zo, hier is weer een blogpost uit het verre Australië. Het gaat z’n gangetje met allerlei kleine dingetjes hier en daar, zoals yum cha in Chinatown, naar de film Salt in Melbourne Central geweest en de laatste tijd ook gezamelijk het bekijken van de serie Battlestar Galactica op volgorde. Gisteren ook nog wezen hardlopen met een officier van het Singaporese leger, daarbij verdwijnt mijn conditie in het niet.

Bij yum cha krijg je Chinese thee en komen ze voortdurend langs met kleine schaaltjes en bakjes met dim sum hapjes. Uiteraard wordt dit met eetstokjes geconsumeerd dus het scheelt dat ik daarmee nu overweg kan. In sommige restaurants krijg je standaard niet eens mes en vork maar ijzeren eetstokjes. Ik heb laatst eens een rondje door de buurt gelopen en we hebben niet alleen Chinees maar ook Lebanees, Koreaans en Maleisisch.

Verder ben ik ook verhuist naar een andere kamer binnen de accommodatie; niet omdat ik dat zo nodig wou maar dit kwam beter uit i.v.m. nieuwe bewoners. Deze nieuwe kamer wordt wel eens tropisch heet doordat de kamer zich bevindt aan het begin van de warmtecirculatie door het huis.

Ander nieuws is dat het internet geüpgrade is: ik heb nu 12 GB per maand gedurende de dag en 12 GB per maand gedurende de nacht dus 24 GB in totaal. Dat is dus ruwweg 800 MB per etmaal, een stuk beter dan de 200 MB voorheen. In Nederland let je er niet zo op maar vooral het bekijken van filmpjes op YouTube hakt erin. Ik was al filmpjes aan het opslaan om ze offline te kunnen bekijken maar dat zal nu niet meer nodig zijn denk ik.

Morgen nog een extra bespreking met mijn begeleiders om het voorbeeld dat ik vandaag gemaakt heb te bespreken. Zeker binnen de informatica is het belangrijk dat je de relevantie van je technologieën kunt aantonen en dat ze ook echt werken. Het is heel gemakkelijk om theoretische techniekjes te bedenken die in de praktijk toch niet blijken te werken dus als je, aan de hand van een concreet voorbeeld, kunt laten zien dat het echt werkt, dan maakt dat je werk een stuk overtuigender.

Ons uitstapje naar Ballarat zijn we al weken mee aan het schuiven maar het gaat er nu toch van komen – het staat nu gepland voor het komende weekend. Ze hebben daar een wildpark waar Australische dieren los rondlopen dus dat mogen we niet missen. Ook enkele andere bewoners alhier zijn vrij recent gearriveerd dus we hebben genoeg geïnteresseerden.

Tot slot is er nu een tweede Nederlander in de accommodatie! Ze is 27 en ze doet promotieonderzoek op het gebied van schizofrenie. Ik kan weer eens mijn Nederlands oefenen haha! Ze zal het huis net als ik ook rond eind oktober / begin november verlaten dus misschien kunnen we nog een Nederlands afscheidsfeest houden.

August 5, 2010

Drie maanden in Melbourne

by Simeon Visser

Ik ben nu iets meer dan drie maanden in Melbourne en dat is ook de helft van mijn afstudeerproject. Het lijkt me dus een goed moment om even terug te kijken naar de afgelopen tijd: wat is er zoal gebeurd en wat gaat er nog gebeuren? Kort samengevat kan ik zeggen dat het een goede beslissing was om het afstuderen hier te doen. Overigens is dit niet de helft van mijn verblijf, ik ga proberen langer te blijven als toerist.

De trouwe lezers (plaats een reactie!) hebben natuurlijk al gelezen dat er allerlei dingen gebeurd en gedaan zijn: de toeristische plekken van Melbourne hebben we wel gezien, we hebben hier en daar van een drankje genoten en gezamenlijk gedineerd in restaurants in verscheidene voorsteden / buitenwijken van Melbourne. Enkele plekken buiten Melbourne, zoals Ballarat en de Great Ocean Road, staan nog op de agenda. In mijn afstudeerproject heb ik nu een computerprogramma waarin in mijn ideeën kan testen. In de komende drie maanden ga ik dit systeem uitbreiden en verfijnen zodat ik kan zien of het echt werkt; ik zou dan genoeg moeten hebben om over te schrijven in mijn scriptie.

Aanvankelijk denk je dat het leven zich in het stadscentrum van Melbourne afspeelt en dat mensen daarbuiten wonen omdat er simpelweg omdat ze niet allemaal daar kunnen wonen. Maar sommige buitenwijken en straten hebben ook een eigen sfeer opgebouwd. Wil je Italiaans eten dan kun je naar Lygon Street, wil je naar een studentenkroeg dan kun je naar St. Kilda, wil je winkelen dan kun je naar Chapel Street. Na drie maanden in Melbourne gewoond te hebben, weet je ook de eettentjes en snacktentjes te vinden: Aziatische snacks (spring rolls, dim sims, …) gewoon op je looproute naar de trein, ijsjes bij die ene tent op de hoek en milkshakes bij de donutzaak in Melbourne Central.

Wil je meer keuze dan wat het RMIT Cafeteria biedt? Even naar buiten en de straat over naar het food court van Melbourne Central waar ze hetzelfde hebben evenals Oporto (Portugees fastfood, beetje zoals Nando’s), Japans eten (Okonomiyaki als lunch…) en Macca’s (Australische bijnaam voor McDonald’s). Geen nood, daar komen we niet zo vaak maar er is keuze te over: maak je een lunchpakketje of haal je een bordje Aziatisch eten (rijst/noodles + keuze uit van alles)?

Laten we eerlijk zijn: ik kan hier een lofzang houden over mijn verblijf in het buitenland maar daar lezen jullie deze blog niet voor. Een tijdje in het buitenland wonen, geeft allerlei mogelijkheden voor persoonlijke groei maar dat gaat niet altijd gladjes. Met name de eerste paar weken, laten we zeggen de eerste maand, is het zwaarst: je kent niemand, je kunt amper meer koken dan het bakken van een ei en de jet lag weegt op je schouders. Het kost tijd om mensen te leren kennen en om aansluiting te vinden bij enkele groepen.

Het voordeel van huisgenoten is dat je automatisch een groep hebt die elkaar kent en via via breidt de groep kennissen zich uit naar de vrienden van de vrienden, etc. Enkelen hebben het huis ook verlaten en daar komen anderen weer voor in de plaats: iemand weer terug naar Canada, twee Mexicanen die hier zeer kort hebben verbleven om te verhuizen naar de stad en sinds kort, een piloot in opleiding uit Kenia. Een week geleden ook nog twee Nederlandse studenten ontmoet in de trein.. ze wonen een halte verderop. We hebben samen geluncht en telefoonnummers uitgewisseld en we zien wel wat er van komt.

Ik merk wel dat van het één vaak het ander komt. Een huisgenoot had een kennis uitgenodigd om bij ons in de accommodatie te eten… je praat wat met elkaar, die persoon organiseert een trip naar de sneeuw en via via kun je zo mee gaan skieën. Na afloop zaten er krasjes op de gehuurde auto (niemand weet hoe) maar ok, we splitsen het bedrag dat betaald moet worden en als dank wordt er een gezamenlijk etentje georganiseerd (Singaporees eten). Je leert de andere mensen van de sneeuwtrip beter kennen (zoals je op de foto’s kunt zien heb ik alleen met 1 ander meisje geskied want wij volgden lessen in het beginnersgebied) en dan krijg je een berichtje of je naar een BBQ wilt die ze organiseren. Prima, dat gaat wel goed zo. Als tegenprestatie heb ik voorgesteld om een dagtripje te doen naar Ballarat dus afwachten hoe dat gaat.. beetje uitzoeken hoe je er kunt komen enzo.

Andere dingetjes zijn tegenvallende kookresultaten (zo moet het dus niet) en het uitproberen van een drankje waar toch echt 30% alcohol inzit (Southern Comfort, zeker een aanrader maar de dag erna helaas geen Ballmer peak… – ik begrijp nu ook je opmerking over Malibu, Ronny: het drinkt makkelijk weg maar ondertussen…). Toch heb ik dit alles liever dan dat ik mijn afstuderen thuis had gedaan.

July 17, 2010

Avonturen in de avonduren…

by Simeon Visser

Oh, wat zijn we weer grappig met de titel van de berichten hier. 😀

Er staan allerlei nieuwe foto’s online, dit keer van enkele Australische huizen en een aantal foto’s van avondjes weg de afgelopen tijd, zoals naar enkele bars in St. Kilda, gezamenlijk eten met huisgenoten en een voetbalwedstrijd in het Etihad Stadium van Melbourne Heart tegen Everton (0 – 2). Het was in ieder geval heel gezellig!

Er waren via via kaarten beschikbaar en zodoende kon ik mee naar de wedstrijd. Deze foto’s stonden al op Facebook en ik heb enkele daarvan nu hier geplaatst zodat het thuisfront ze makkelijker kan bekijken. Het stadion was niet heel erg gevuld, er waren zo’n 19.000 mensen aanwezig; het was dan ook geen belangrijke wedstrijd in een competitie. Voor de wedstrijd hebben we nog gegeten bij Nando’s, een restaurantketen die Nederland helaas niet kent; de gerechten zijn voornamelijk kip met hete chili-sauzen.

Ook hebben we met een paar mensen naar de finale van de World Cup gekeken om 5:30 ‘s ochtends. De uitslag daarvan moge bekend zijn maar toch leuk het gezien te hebben. De andere huisgenoten – en naar later bleek ook mijn begeleider van m’n afstudeerproject – waren supporter van Spanje dus die waren uiteindelijk blij dat Spanje won.

Ook kan ik zeggen dat we morgen een lange dag voor de boeg hebben en dat het voor mij allemaal geheel nieuw zal zijn maar ik hou het nog even geheim wat het is. Het belooft in ieder geval spectaculair te worden.

June 22, 2010

Het dagelijkse leven

by Simeon Visser

In de voorgaande berichten ging het over toeristische uitstapjes hier en daar. Dat is leuk – je bent nu eenmaal een bezoeker vanuit een ver land en je komt kijken wat de bekende plekken hier zijn. Maar dat zijn eigenlijk de uitzonderingen: het grootste deel van mijn tijd ben ik ‘gewoon’ inwoner van (een buitenwijk/voorstad van) Melbourne. Dus hoe ziet dat dagelijkse leven eruit? Ja Simeon, vertel het ons, we hangen aan je lippen! Ok!

Voor iedereen die heeft afgehaakt als lezer maar meer geïnteresseerd is in foto’s: die komen weer wanneer ik iets bezocht heb! Ik woon hier nu voor een langere tijd dus na de eerste paar weken van enthousiast alles bekijken kan ik nu rustig plannen wanneer ik weer eens iets bezoek. Ik ben erg blij dat ik niet als een haastige toerist alles hoef te bezoeken maar gewoon ergens heen kan wanneer het uitkomt. Je krijgt op deze manier een veel beter beeld van het leven in Melbourne en de toeristische aspecten ervan.

Openbaar vervoer

Ik woon ten zuiden van het stadscentrum en de afstanden zijn hier een stuk groter dan thuis. Je gaat van A naar B in de stad te voet, met een tram, een bus of een trein (op volgorde qua afstand). Trams zijn er in overvloed – sterker nog, het is het grootste tramnetwerk ter wereld. Je Metcard (of Myki, de lokale OV-chipkaart) is gewoon geldig in al die vervoermiddelen dus als je een beetje weet waar de trams en treinen heengaan dan kom je overal. Je besef van tijd en afstand wordt dusdanig uitgerekt als je normaalgesproken in een klein plattelandsdorpje hebt gewoond. Als je opstapt in de trein bij de halte Parliament, in het oosten van het stadscentrum, ben je pas bij de derde halte aan de westkant van het stadscentrum. Het hele treinnetwerk is nodig om mensen uit alle buitenwijken van en naar de stad te krijgen.

Als je in Nederland laten we zeggen voor 45 minuten met de trein reist, ben je door meerdere steden en dorpen geweest (Arnhem, Ede-Wageningen, Utrecht bijvoorbeeld). Als je hier 30 minuten de trein neemt, ben je nooit de bebouwde wereld uitgeweest, heb je talloze voorsteden doorkruist en sta je in het midden van een metropool. Treinen vertrekken de hele dag door om de paar minuten en het reizen lijkt een stuk sneller te gaan, ook al duurt een uur nog steeds even lang als thuis. In gesprekken met anderen blijkt dat ik voor Australische begrippen behoorlijk dicht bij de stad woon terwijl het toch zeker 20 minuten per trein kost om in de stad te komen. Ik heb nu een paar boeken gekocht om de tijd nuttig te besteden.

Qua structuur is het goed opgezet: het enige dat er toe doet is of je een trein neemt naar Flinders Street of de City Loop, die ook naar Flinders Street gaat maar dan met een rondje tegen de klok in onder het stadscentrum. Je kunt dan uitstappen bij Parliament, Melbourne Central, Flagstaff (niet altijd) en Southern Cross om aan de oost- of westkant van het stadscentrum te komen. Alle treinen gaan dus naar Flinders Street en dat is dan ook het kloppende hart van de stad – het ligt aan Federation Square en het begin van Swanston Street om de stad in te gaan. Op Federation Square zijn overigens dagelijks straatartiesten en ik ken sommige acts al uit mijn hoofd nu.

Als ik naar de stad wil, neem ik elke trein richting Flinders Street en als ik naar RMIT University wil, neem ik dezelfde trein maar stap ik over op Richmond naar de City Loop service. Vervolgens uitstappen bij Melbourne Central en via een, al zeg ik het zelf, briljant gevonden route ben ik op RMIT University. Deze route heb ik geleidelijk gevonden door anderen te volgen en na lang oriënteren welke uitgangen van Melbourne Central nu bij welke straten erboven hoorden. Leuk detail is dat de roltrappen op langzaam en op snel gezet kunnen worden dus tijdens de spits ga je ook sneller naar boven/beneden. Via de ondergrondse food court van Melbourne Central, een steegje vol graffiti en slechts 1x een grote straat oversteken (zonder te wachten bij een voetpad) ben ik in de gebouwen van RMIT. Dan helemaal doorlopen van het ene naar het andere gebouw en dan met de lift naar verdieping 8, linksaf naar de afdeling van Computer Science en Intelligent Systems en dan naar het gedeelte van de post graduate-studenten!

Eten

Over het eten heb ik al eerder wat geschreven. In het RMIT Cafeteria kun je van alles krijgen en dat doe ik van tijd tot tijd ook; ik neem zelf ook iets mee, zoals een appel, Er zijn veel Aziatische studenten op RMIT (en op alle andere universiteiten in Melbourne, er zijn er een handjevol) en daarom zijn er ook veel Aziatische lunches te krijgen.

Ik heb vandaag eens goed opgelet en je kunt het volgende allemaal krijgen. Je kunt bijvoorbeeld een small/medium/large bakje krijgen met rijst of noodles en dan kiezen uit een stuk of tien verschillende gerechten, zoals kip, rundvlees, tofu, vis en iets vegetarisch. In de tent ernaast kun je pizzapunten krijgen, met vlees, kip, vegetarisch, etc. Hier kun je ook hamburgers en friet krijgen. In de vitrine ernaast kun je broodjes krijgen en wraps met vlees en groenten erin. Op de hoek zit een koffiebar voor koffie en hete chocolade (hetzelfde principe als Starbucks). In de tent ernaast kun je gebakjes en broodjes krijgen die opgewarmd worden. Tot slot nog een vitrine met salades, sandwiches, yoghurts, et cetera. Helemaal op de hoek zit een van mijn favorieten: de Monkee Juice bar waar je milkshakes of verse fruitdrankjes kunt krijgen die ter plekke gemaakt worden.

Uiteraard is er ook nog het avondeten, wat ik doordeweeks zelf klaarmaak. Het gaat steeds beter.. ik heb laatst geleerd om fried rice te maken – dit is vrij populair in Azië en het stelt niet heel veel voor om het klaar te maken: je gooit bijvoorbeeld uien en chili in de pan, beetje bakken, dan vlees erin, beetje bakken, dan twee geklutste eieren erin, wachten tot het gebakken is, dan groenten erin en tot slot de rijst. Alles blijven mixen, beetje zout/peper erop, klaar.

Als je een keer geen zin hebt om te koken, gewoon instant noodles: Indomie Mi goreng – nu al een klassieker! Gewoon water koken, noodles erin, ondertussen de sausjes mixen op het bord en als het klaar is alles met elkaar mixen. Eitje erbij als je dat wilt en dan met stokjes opeten. Uiteraard met stokjes want zo hoort dat.. en na wat oefenen is dat niet zo moeilijk. Je hebt geen mes dus je moet wat improviseren om het in je mond te krijgen (bijten/zuigen). Ik kan het nog niet helemaal want je kunt het pas goed als je de uiteinden van de stokjes tegen elkaar kunt laten tikken.

De chili die we hier hebben is Bird’s eye chili (plaatje). Deze zijn vrij heet maar als je het mixt is het goed te doen. Het grappige is dat ik er nu wel aan gewend ben; het brandt als een gek maar ik heb geen tranen meer in mijn ogen als de eerste paar keer. Ik ben de enige Europeaan van het huis die regelmatig met hen mee-eet (=Indonesiërs/Singaporezen) en ik kan het nu wel hebben. Ze gooien het overal doorheen en iedereen eet gezamenlijk mee.

May 19, 2010

Van alles wat in Melbourne

by Simeon Visser

Afgelopen weekend heb ik vooral een beetje rondgekeken maar niet echt iets bezocht, afgezien van de bioscoop (de film Robin Hood) en het Eureka Skydeck 88. Hier heb je een schitterend uitzicht over Melbourne vanaf de 88e verdieping. De rit met de lift duurt slechts 38 seconden wat je dan ook merkt aan je oren. Eenmaal aangekomen kun je in alle richtingen rondkijken naar het stadscentrum en het nog grotere bewoonde gebied daaromheen. De meeste gebouwen zijn vanaf de grond gezien al hoog maar nu kijk je vanaf de 88e verdieping er nog op neer ook! Foto’s waren lastig te nemen door de belichting en de reflectie in de ramen maar ik heb er toch een paar kunnen maken.

Verder ben ik bij het Royal Exhibition Building (plus omliggende Carlton Gardens) geweest waar een kunstproject met honden gehouden werd. De achterliggende gedachte is mij ontgaan maar het was wel leuk om te zien: er werd een ‘debat’ gehouden zoals bij de Verenigde Naties maar dan met een bepaalde hondensoort. De honden blaften gewoon door elkaar natuurlijk. In dit weekend werd ook het Buddha’s Day and Multicultural Festival 2010 gehouden, onder andere op Federation Square, met allerlei Buddhistische activiteiten. Meerdere culturen betekent natuurlijk ook meerdere religies, gebruiken en eetgewoonten.

De inwendige mens komt niet te kort: zowel Westers als Aziatisch voedsel is te verkrijgen in de supermarkt (24/7 open) en in restaurants want een groot deel van de bevolking is Aziatisch. Klein probleempje: het ontbreekt mij nog aan de kookkunsten om de meeste dingen te kunnen bereiden maar daar gaan we verandering in brengen: ik heb ontdekt dat een medebewoner een kooklessen volgt op zijn school en hij wil mij wel wat dingen bijbrengen. Ik trek voornamelijk op met een groepje uit Indonesiërs en iemand uit Singapore en zij koken vaak gezamenlijk een grote pan en delen het dan aan elkander uit; zo proef je nog eens wat. Ze gooien er wel hete pepers en saus doorheen (recept uit Jakarta, elke streek blijkt z’n eigen recept te hebben) dus rustig beginnen.. na een paar happen is het wel te doen. Eten in restaurants doe ik voornamelijk in het weekend wanneer ik toch niet terugga naar het huis om zelf te koken. Dat wil niet zeggen dat alles lekker blijkt (die groene saus bij sushi??) maar tot nu toe was een keuze voor een maaltijd als geheel telkens goed en smaakte het heerlijk.

Afgelopen maandag ben ik ook wezen zwemmen in de Melbourne City Baths.. ze bevinden zich letterlijk naast mijn universiteitsgebouw dus bonuspunten voor gunstige ligging. Het gebouw gaat al vrij lang mee (1860) maar van binnen is het gewoon bijgebleven met de tijd – het is van binnen even mooi aangekleed als aan de buitenkant (zie foto’s van de buitenkant in eerdere fotoalbums). Een herinnering aan die tijd is dat ze het zwembad niet hebben uitgegraven maar gewoon gebouwd dus de ingang van het gebouw is op de eerste verdieping. Vroeger was alles ook nog gescheiden voor mannen en vrouwen, zelfs de ingang aan de straat, maar dat is tegenwoordig niet meer zo.

%d bloggers like this: