Archive for May, 2010

May 26, 2010

Dag in de dierentuin

by Simeon Visser

Dit keer een verslagje van de Melbourne Zoo! De Australische dieren konden natuurlijk niet uitblijven. Naast de bekende koala’s en kangaroe’s waren er ook emoe’s, bongo’s en wombats. De kangaroe’s waren helaas in quarantaine dus niemand mocht het verblijf in. Vooral wombats zijn echt aparte beesten! Er was ook een baby-olifantje Mali wat al weken de publiekstrekker bleek te zijn. Ook erg schattig: het was nog klein genoeg om onder de moederolifant door te lopen. Er waren ook dwergpinguïns, die komen hier ook voor. Daarnaast allerlei bekende dieren zoals beren, giraffen en zebra’s.

Het hoogtepunt waren de twee koala’s, dat zijn enorm vertederende beesten 🙂 Ze bewegen erg langzaam en ze zitten vaak ineengedoken te slapen. Af en toe keken ze wat rond. Wat een leven hebben die koala’s – ze slapen wel 20 uur per dag! De kangaroe’s waren ‘s ochtends nog niet echt wakker en aan het eind van de dag waren ze lekker aan het eten.

Tot slot nog wat over het uitgaansleven: ik ben niet het uitgaanstype maar de gelegenheid deed zich voor dus waarom niet. Samen met een huisgenoot zouden we wachten op een andere groep mensen maar dat liet op zich wachten dus we probeerden alvast binnen te komen. Geen geluk want de kennis van de kennis stond niet op de guestlist.. nuja, wij vermoeden van wel maar het schijnt dat je ook geweigerd kunt worden als het druk is en je kleding hen niet aanstaat.

Toen maar even naar het Crown Casino wat echt een gigantisch casino is vol gokkasten, roulettetafels en pokertafels. Ook leuk is dat mijn Aziatische compagnon bij de pokertafels gewoon kon doorlopen maar ondergetekende mocht weer zijn i.d. laten zien omdat ie er nog steeds onder de 18 uitziet, nice. Het eindigde allemaal wat voortijdig want iemand van de aansluitende vriendenclub was al ladderzat toen we net ergens zaten (in een café, niet in het casino). Maak jullie maar geen zorgen overigens, ik zal geen dingen doen waar ik niet achtersta… de bierprijs begon ook vanaf 8 dollar (~5 euro) voor een groot glas dus hijsen zou ook veel kosten. Ik weet niet of dit een gangbare prijs elders in Melbourne is maar qua club verschilde het niet zoveel van die tent in New York (dat café met “oh, it’s you guys”, niet Pacha 😉 )

May 19, 2010

Van alles wat in Melbourne

by Simeon Visser

Afgelopen weekend heb ik vooral een beetje rondgekeken maar niet echt iets bezocht, afgezien van de bioscoop (de film Robin Hood) en het Eureka Skydeck 88. Hier heb je een schitterend uitzicht over Melbourne vanaf de 88e verdieping. De rit met de lift duurt slechts 38 seconden wat je dan ook merkt aan je oren. Eenmaal aangekomen kun je in alle richtingen rondkijken naar het stadscentrum en het nog grotere bewoonde gebied daaromheen. De meeste gebouwen zijn vanaf de grond gezien al hoog maar nu kijk je vanaf de 88e verdieping er nog op neer ook! Foto’s waren lastig te nemen door de belichting en de reflectie in de ramen maar ik heb er toch een paar kunnen maken.

Verder ben ik bij het Royal Exhibition Building (plus omliggende Carlton Gardens) geweest waar een kunstproject met honden gehouden werd. De achterliggende gedachte is mij ontgaan maar het was wel leuk om te zien: er werd een ‘debat’ gehouden zoals bij de Verenigde Naties maar dan met een bepaalde hondensoort. De honden blaften gewoon door elkaar natuurlijk. In dit weekend werd ook het Buddha’s Day and Multicultural Festival 2010 gehouden, onder andere op Federation Square, met allerlei Buddhistische activiteiten. Meerdere culturen betekent natuurlijk ook meerdere religies, gebruiken en eetgewoonten.

De inwendige mens komt niet te kort: zowel Westers als Aziatisch voedsel is te verkrijgen in de supermarkt (24/7 open) en in restaurants want een groot deel van de bevolking is Aziatisch. Klein probleempje: het ontbreekt mij nog aan de kookkunsten om de meeste dingen te kunnen bereiden maar daar gaan we verandering in brengen: ik heb ontdekt dat een medebewoner een kooklessen volgt op zijn school en hij wil mij wel wat dingen bijbrengen. Ik trek voornamelijk op met een groepje uit Indonesiërs en iemand uit Singapore en zij koken vaak gezamenlijk een grote pan en delen het dan aan elkander uit; zo proef je nog eens wat. Ze gooien er wel hete pepers en saus doorheen (recept uit Jakarta, elke streek blijkt z’n eigen recept te hebben) dus rustig beginnen.. na een paar happen is het wel te doen. Eten in restaurants doe ik voornamelijk in het weekend wanneer ik toch niet terugga naar het huis om zelf te koken. Dat wil niet zeggen dat alles lekker blijkt (die groene saus bij sushi??) maar tot nu toe was een keuze voor een maaltijd als geheel telkens goed en smaakte het heerlijk.

Afgelopen maandag ben ik ook wezen zwemmen in de Melbourne City Baths.. ze bevinden zich letterlijk naast mijn universiteitsgebouw dus bonuspunten voor gunstige ligging. Het gebouw gaat al vrij lang mee (1860) maar van binnen is het gewoon bijgebleven met de tijd – het is van binnen even mooi aangekleed als aan de buitenkant (zie foto’s van de buitenkant in eerdere fotoalbums). Een herinnering aan die tijd is dat ze het zwembad niet hebben uitgegraven maar gewoon gebouwd dus de ingang van het gebouw is op de eerste verdieping. Vroeger was alles ook nog gescheiden voor mannen en vrouwen, zelfs de ingang aan de straat, maar dat is tegenwoordig niet meer zo.

May 10, 2010

Queen Victoria Market en enkele parken

by Simeon Visser

In het afgelopen weekend heb ik enkele van de vele parken in Melbourne bezocht, namelijk Alexandra Gardens, Queen Victoria Gardens en de Royal Botanic Gardens. Deze liggen ten zuidoosten van het stadscentrum van Melbourne, aan de Yarra-rivier. Ook ben ik op zaterdag rond het middaguur naar de Queen Victoria Market geweest, wat ten noorden van het stadscentrum ligt. Dit is werkelijk een gigantische markt waar je van alles kunt krijgen, zoals kleding, voedsel, souvenirs maar ook levende vogels voor slechts een paar dollar.

De parken zijn mooi aangelegd met groene grasvelden en exotische planten en bomen. De vogels in de parken zien er ook exotisch uit en ze communiceren vooral met piepende geluiden. Vooral de Royal Botanic Gardens zijn de moeite waard. Ik heb het merendeel van de zondag daar doorgebracht en ik heb nog niet alles gezien. Ik ben ook naar La Trobe’s Cottage geweest en de Shrine of Remembrance, die bevinden zich vlakbij.

La Trobe’s Cottage is het huis van Charles La Trobe, de eerste luitenant-gouverneur van wat nu de staat Victoria is, en de Shrine of Remembrance is een herdenkingsmonument. La Trobe’s Cottage is een reconstructie van hoe La Trobe destijds geleefd heeft. De Shrine of Remembrance is van binnen een groots statig gebouw met veel vlaggen, boeken met de namen van slachtoffers, en herdenkingsplakkaten. Ik zou zeggen, kijk vooral naar de foto’s want die zullen meer zeggen dan deze achtergrondinformatie. De foto’s van de Royal Botanic Gardens zal ik binnenkort uploaden.

Over het alledaagse leven hier valt nog veel meer te vertellen want je ziet haast elke dag wel wat, zoals een knul die de trein met graffiti besmeurt waar je bijstaat en een straatartiest met een mailinglist. Het leven in een grote stad is wel anders dan thuis. De lokale supermarkt is altijd open, veel winkels hebben langere openingstijden en restaurantjes zijn er te over. Straatartiesten op allerlei plekken geven sfeer aan de stad en ik begin mij langzaam aan te passen aan het ritme hier.

Update 11 mei:

De foto’s van de Royal Botanic Gardens staan nu ook online! Ik ga zeker nog een keer terug als het nog beter weer is en alles in bloei staat. Let ook op Guilfoyle’s Volcano, een waterreservoir met allerlei cactussen en woestijnplanten, erg mooi aangelegd.

Update 13 mei: Aan het album ‘RMIT University’ zijn twee foto’s toegevoegd van de kantine van RMIT in een nabijgelegen gebouw. Om er te komen hoef ik niet eens de deur uit want je kunt van het ene naar het andere gebouw lopen op de vierde verdieping. Ze hebben niet alleen broodjes maar ook bakjes voor Aziatisch eten en allerlei soorten koude en hete drankjes. Dit scheelt weer een eindje lopen als ik ‘s middags wat wil halen.

May 7, 2010

Aan de slag op de universiteit

by Simeon Visser

Laten we niet vergeten waarvoor ik hier gekomen ben. Ik heb afgelopen maandag het eerste gesprek gehad over mijn afstudeerproject met mijn begeleiders: John Thangarajah en James Harland. Beetje onwennig zo’n gesprek want het project moet nog vorm krijgen en zij hebben beter zicht erop hoe dat zoal gaat. De rest van de week heb ik geprobeerd mij in te lezen en het project op gang te brengen.

Daar komt bij dat er dingetjes geregeld moesten worden zoals instellingen op de computer (al het externe internetverkeer vanuit RMIT verloopt via een proxy) en toegang krijgen tot een printer op het netwerk (dat heeft meerdere dagen geduurd). Publicaties lezen vanaf het scherm is niet echt prettig. Ze hebben een helpdesk die je kunt bellen en voor elke keer dat je contact met ze opneemt, maken ze een verslagje (“incident”) aan in een intern computersysteem.. ik heb er nu al vijf te pakken want ook als je belt over een eerder gesprek dan wordt er nieuwe aangemaakt. Je kunt ook zien wie er betrokken zijn geweest bij het oplossen van je vraag.. als een hete aardappel wordt je vraag doorgespeeld naar degene die ‘m uiteindelijk kan beantwoorden/oplossen.

Leuk detail: ze hebben voor mij geen student account maar een staff account aangemaakt dus ik ben in dat opzicht een personeelslid. Ik kreeg ook al een mailtje of ik een onderzoek wou invullen over tevredenheid onder RMIT personeelsleden… laten we dat maar niet doen. Ik sta nu ook op de RMIT website als personeelslid! En niet zo maar een personeelslid, gelijk Consultant, nice! Ik ben hier nog maar net en ze kunnen al iets van mij leren, heh. Het zal eerder omgekeerd zijn.

De komende tijd zal ik met James overleggen want John is naar de AAMAS 2010 in Toronto, de grootste conferentie op dit gebied. Frank Dignum, mijn begeleider van de Universiteit Utrecht, zal daar ook zijn dus ze kunnen gelijk bijpraten over mijn project.. dat bleek nodig want in het eerste gesprek kwamen we er achter dat het op RMIT University anders verloopt dan bij de UU. Een master’s degree wordt hier afgesloten met een onderzoek dat extern beoordeeld wordt en dat vereist een andere aanpak (lees: schrijfstijl) dan wat van mij verlangd wordt. Als een externe commissie het beoordeelt moet je erorm defensief schrijven want je kunt je niet verdedigen. Dat neemt niet weg dat er correct wetenschappelijk Engels van mij wordt verwacht.

De foto’s hierboven (er staan er meer bij de andere foto’s) zijn van de Intelligent Systems group bij RMIT University. Ik zit in gebouw 14, verdieping 8, kantoor 12 bij de postgraduate students… dit is op het eind van Swanston Street bij de City Baths (voor degenen die het Google Maps Street View willen bekijken). Op de meest linkerfoto staat het centrale gedeelte, hier worden presentaties en bijeenkomsten gehouden en elke vrijdag worden er hapjes gebracht door een cateringbedrijf om hier te nuttigen. Hier zitten ook vaak mensen die wat willen bespreken of een vergadering willen houden.. iedereen kan dan meeluisteren. Ikzelf zit bij de postgraduate students, dat is in het witte hok achter het groene bord. Op de middelste foto staat mijn werkplek en op de rechterfoto is een zitplek te zien waar meegebrachte lunch genuttigd kan worden (geen kantine, wel koffieautomaten enzo).

Over het leven in een grote stad kan ik een andere keer wel wat typen maar het bevalt me wel kan ik nu al zeggen.

May 2, 2010

Nog niet ingeburgerde toerist

by Simeon Visser

In deze eerste paar dagen is er al vrij veel gebeurd: op vrijdag heb ik mijn beide begeleiders ontmoet, op zaterdagavond ben ik met enkele medebewoners naar de film Iron Man 2 geweest en de rest van de tijd heb ik de toerist uitgehangen in de stad. De foto’s daarvan staan online.

Mijn beide begeleiders heb ik ontmoet na de Agents-VIC bijeenkomst die elke twee maanden gehouden wordt in Melbourne over software-agenten. Ze waren best aardig en we hebben wat formaliteiten besproken zoals toegang tot de computersystemen. De eerstvolgende afspraak is op maandag waarbij we het project zelf gaan bespreken. Ook gaan we wekelijks samenkomen (met tenminste 1 van hen beide, i.v.m. bezoeken van conferenties) om telkens de afgelopen en komende week te bespreken. Daar ben ik wel tevreden mee: er zit structuur in en altijd een vinger aan de pols of het nog de goede kant op gaat.

Allereerst een paar dingen die opvallen. Voor degenen die het nog niet weten: men rijdt hier aan de linkerkant van de weg en dat werkt zich op alle vlakken door. Als voetganger loop je ook aan de linkerkant en de roltrap omhoog staat ook aan de linkerkant (en je staat daar ook weer netjes aan de linkerkant). Dat went allemaal vrij gauw alleen bij het oversteken op drukke kruispunten is het nog actief nadenken waar de auto’s vandaan kunnen komen. Ik kreeg ook een keer commentaar van een oudere dame toen ik haar gedachteloos aan de rechterkant wilde passeren. Je loopt dan naar elkaar toe zonder te passeren: de toegemoetkomende persoon wil links passeren en jijzelf rechts… We wonen nu immers hier dus ik zal op dit gebied wel inburgeren.

Met name in het stadscentrum lopen enorm veel mensen met een Aziatisch uiterlijk. Het is opvallend veel. Ik schat dat wel de helft Aziatische oorsprongen heeft. Niet alleen is de bevolking van Melbourne vanuit de hele wereld afkomstig maar, gezien de geografische ligging, zijn het ook veel toeristen en internationale studenten uit Azië. Ik heb ook eens gelezen dat Europese smileys meer gebruik maken van de mond en Aziatische smileys meer van de ogen. Het grappige is dat het ook in het echt klopt: als een Aziatisch uitziend iemand lacht, dan lijkt het inderdaad op ^.^

In een gesprek met iemand die hier al langer woont, werd ik er op geattendeerd dat ik skateboardende jongelui wel vaker zou zien. Dat blijkt te kloppen want je ziet het vrij vaak. Het komt zelfs dermate vaak voor dat er ook verbodsborden voor bestaan. Deze is te zien bij Southern Cross Station:

Ik liep gisteren door de stad en de hele tijd zag ik groepjes mensen die verkleed waren als zombie: bebloede gezichten en kleding, etc. Dat ging zo de hele dag door en het is nog lang geen Halloween dus wat zou het kunnen zijn? Ik heb het net even opgezocht: gisteren op 1 mei was de Melbourne Zombie Shuffle 2010! Een wandeltocht waarbij je als zombie verkleed gaat. Er was ook een vage gast die bij het wegrijden van mijn trein op de ramen begon te slaan maar die was denk ik gewoon stoned, geen zombie.

%d bloggers like this: